Slindile Moya

"Ze lag in het ziekenhuis, en we hoopten allemaal dat ze terug zou komen, maar ze kwam niet terug en toen kwam er iemand om het ons te vertellen en we waren zo verdrietig."

Slindile is twaalf jaar en vertelt over het overlijden van haar moeder. Ze zorgt al vanaf haar negende voor haar vier jongere broertjes en zusjes. Ze woont samen met hen in Agape, een tehuis voor AIDS-wezen. Voordat haar moeder overleed, in 2000, stond ze voor de zware taak om niet alleen voor haar doodzieke moeder, maar ook voor Mthobisi, haar broertje van negen maanden te zorgen. Bonnisiwe, een vrijwilligster bij Agape, vertelt hierover:

"Er was niemand om ze te helpen, dus moesten de oudere kinderen voor het jongste kind zorgen. Het was erg zwaar voor ze, om hun moeder zo ziek te zien terwijl het kleine jongetje huilde; ze hadden iemand nodig om ze te helpen maar er was niemand die kon helpen."

Over Mthobisi vertelt Bonnisiwe: "Toen hij hier kwam had hij overal wondjes. Op zijn voeten en op zijn handen. Hij kon niet huilen; hij deed helemaal niks." Nadat er een dokter overtuigd was om Mthobi kosteloos te behandelen, heelden zijn wonden en bleef er niks over dan de littekens op zijn benen. "Hij is in orde nu, hij is blij. En stout!"

Al deze ervaringen hebben een diepe indruk achtergelaten bij Slindile; ze is opmerkelijk volwassen voor een meisje van twaalf. Hoewel haar hele familie nu veilig in het weeshuis woont waar goed voor ze gezorgd wordt, speelt ze nog steeds een actieve rol in de opvoeding van haar jongere broertjes en zusjes.